Het emblematische ruiterstandbeeld van Francisco Pizarro, een inwoner van deze stad en veroveraar van het Incarijk, staat op de Plaza Mayor van Trujillo. Het is gesmeed uit massief brons en weegt ongeveer 6.500 kg. Het was een geschenk aan de stad van de maker, de Amerikaanse beeldhouwer Charls Rumsey, in 1927 en werd twee jaar later ingehuldigd.

Paleis van de Markies van de Verovering, titel verleend door Keizer Karel V aan Francisco Pizarro. Hij gaf in zijn testament opdracht om het in platereskestijl te bouwen. Het was zijn dochter, de Inca-prinses Francisco Pizarro Yupanqui, die samen met haar oom en echtgenoot Hernando Pizarro deze wens vervulde. Boven het spectaculaire hoekbalkon valt het immense wapen van het markiezinschap op, uitgehouwen in graniet. Het toont relevante aspecten van de verovering van het Incarijk. Aan beide zijden van het balkon staan ​​de bustes van Francisco Pizarro, zijn vrouw, zijn dochter en zijn broer Hernando. Een herhaalde reeks van het familiewapen van Pizarro siert de voorgevel, voorgesteld door twee beren die naar dennenappels grijpen, op een leistenen vloer.

Het Raadhuis, of voormalige stadhuis, gelegen aan de Plaza Mayor van Trujillo, was een multifunctioneel gebouw dat bestond uit het stadhuis, het archief van de notarissen, de kapel van goed bestuur en de koninklijke gevangenis, die toegankelijk was via een gewelfde gang die de "gevangeniscanyon" werd genoemd. De bouw ervan werd aan het einde van de 15e eeuw bevolen door Isabella de Katholieke en gerenoveerd in de tijd van Karel I. Hierdoor begonnen de adellijke families die de politieke macht hadden hun paleizen eromheen te bouwen, wat de Plaza Mayor vormde. Momenteel is in dit gebouw het gerechtsgebouw gevestigd.

Het paleis wordt ook wel het Paleis van de Markies van Piedras Albas genoemd en heeft een originele loggia met drie segmentbogen met Florentijnse invloeden, aangezien de vrouw van de eigenaar en burgemeester van de stad familie was van de familie Piccolomini en van paus Pius II. Het gebouw wordt bekroond door een prachtige gotische wapensteen, uitgehouwen in graniet.

Paleis van de hertogen van San Carlos, in renaissancestijl en vier verdiepingen hoog, met een gestileerde zuilengalerij op de derde verdieping, bestaande uit drie halfronde bogen en Ionische zuilen. Op de hoek is een hoekbalkon te zien, omlijst met twee tweekoppige adelaars, het keizerlijke symbool, een voorrecht verleend door keizer Karel V, en tevens de titel van hertogen van San Carlos. Het complex wordt gecompleteerd door zeven unieke schoorstenen in de vorm van torens en een wenteltrap met een top. Het werd in de 16e eeuw gebouwd door het eerste "hoofdpostkantoor van Indië", Don Lorenzo Galíndez de Carvajal, wiens privémonopolie tot in de 18e eeuw door de familie werd geërfd, toen deze instelling als openbare dienst aan de kroon werd overgedragen. Tegenwoordig is het nog steeds eigendom van zijn directe afstammelingen, de huidige hertogen van San Carlos.

De kerk van San Martín de Tours bestond al in de 14e eeuw als kleine kluizenaarswoning en werd in de 16e eeuw door de architect Sancho de Cabrera uit Trujillo aanzienlijk uitgebreid, waarbij slechts één schip behouden bleef. Ook andere belangrijke lokale steenhouwers, zoals Alonso en zijn zoon Francisco Becerra, architecten van hoekbalkons, kloosters, kerken en kathedralen, werkten hieraan mee. De unieke zij-ingang dateert uit de 15e eeuw en heeft een drielobbige boog in de stijl van de Isabelle-gotiek. De hoofdingang is in renaissancestijl. Binnen vindt u een barok altaarstuk uit de 17e eeuw, een barok orgel uit de 18e eeuw, een groot romaans houtsnijwerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Kroon uit de 13e eeuw en een verrassend gotisch houten beeld van de treurende "Christus van het Water" uit de 14e eeuw.

De bouw ervan werd in de 16e eeuw bevolen door Juan Pizarro de Orellana, een neef van de Conquistador, die ook met hem deelnam aan het Amerikaanse avontuur. Bij zijn terugkeer bouwde hij dit paleis op de plaats van een oud militair landhuis met verdedigingstorens. Hij voegde er een prachtige loggia, een balkon uit de Renaissance en een typische poort aan toe, kenmerkend voor de architecten van Becerra. Binnenin bevindt zich een spectaculaire, ommuurde platereske binnenplaats. Dit paleis werd het Huis van de Handel en stond in verbinding met het paleis van Sevilla. Hier konden degenen die op het punt stonden om naar Amerika te vertrekken, hun papieren rechtstreeks regelen. Ook Don Miguel de Cervantes verbleef hier enige tijd toen hij, na zijn vrijlating uit de gevangenis van Algiers, zijn boeien kwam afgeven aan de Maagd van Guadalupe.

Dit is een versterkt huis voor militair gebruik, met verdedigingstorens, gebouwd op de Arabische muur, naast een van de zeven toegangspoorten tot de middeleeuwse stad, geflankeerd door de militaire toren van dit huis en door de klokkentoren van de kerk van Santiago, van waaruit bij zonsondergang de avondklok werd afgekondigd. Het was een aantal keren het toneel van de katholieke monarchie: in het jaar 1477 om de burgeroorlog tussen de edelen te sussen en in het jaar 1479, tijdens de Spaanse Successieoorlog tegen de Beltraneja. Toen Johan II van Aragon overleed terwijl Isabel en Fernando hier verbleven, werd er een begrafenis gehouden in de kerk van Santa María la Mayor in Trujillo. De Raad werd bijeengeroepen en Frenando werd erkend als de nieuwe koning van Aragon en Sicilië. Op zijn beurt ondertekende hij een document waarin de vereniging van deze kroon met die van Castilië en de nieuwe monarchen als koningen van Spanje werd erkend. Dit document werd de "Tanto Monta" genoemd. Hier werd ook het vredesverdrag voor de Beltraneja-oorlog met Portugal ondertekend.

Het is een islamitische citadel, gebouwd tussen de 9e en 10e eeuw, voor puur militaire en defensieve doeleinden, niet voor bewoning. Er zijn dus geen kamers, maar twee ommuurde openluchtruimtes. De eerste, vierkant van vorm, dient als paradeplaats, en de tweede, veelhoekig van vorm, is de Albacar, voor de bescherming van dieren. In de eerste bevindt zich een waterreservoir uit de 10e eeuw en een kluizenaarshuis waar de beschermheilige van de stad, de Maagd van de Overwinning, verblijft. Tijdens de tijd van Peter I "de Wrede" werd hier het vermogen van de Kroon bewaard, omdat het een van de veiligste forten van het koninkrijk was. En het diende ook als toevluchtsoord voor Beltraneja, totdat zij het moest afstaan ​​aan Isabella de Katholieke en moest vluchten naar Plasencia. Daar kon ze met haar oom, de koning van Portugal, trouwen, want in Trujillo, waar de bruiloft aanvankelijk gepland stond, lukte dat niet.

Het was het belangrijkste religieuze gebouw in de stad, waar de belangrijkste geslachten en meest illustere veroveraars begraven liggen die het middeleeuwse verleden van de stad vormgaven. Onder andere valt het graf van kapitein Diego García de Paredes op, die in “Don Quichot” van Miguel de Cervantes beroemd werd als de “Samson van Extremadura” vanwege zijn fysieke kracht, en die het onderwerp was van verschillende legendes. Het werd gebouwd in de 13e eeuw, na de herovering, in laat-romaanse stijl. Uit die tijd stammen nog de apsis en de romaanse toren, die instortte tijdens de aardbeving van Lissabon in 1755 en in de 20e eeuw werd herbouwd door een steenhouwer uit Trujillo. Hij voltooide de bouw door er het schild van Athletic Club de Bilbao op te plaatsen. In de 16e eeuw werd de tempel uitgebreid en het interieur herbergt onder meer het artistieke platereske koor en het hoofdaltaarstuk, een werk van de gotische schilder Fernando Gallego uit Salamanca. In de kerk vond de begrafenis plaats van koning Jan II van Aragon en enkele jaren later van zijn zoon Ferdinand de Katholieke.

Deze waterput behoorde tot het geannexeerde Casa Fuerte van Fernán Ruiz de Altamirano, dat waarschijnlijk een voormalig islamitisch Alcazar was. Het gebouw is voorzien van Arabisch maaswerk, met drie beuken op de hoofdmuren en bogen die worden ondersteund door pilasters, en bedekt met drie halve tongewelven. De materialen die voor de bouw zijn gebruikt, zijn granieten blokken, metselwerk en mortel. Het is 10 meter diep, 13 meter lang en 12 meter breed. Het is een grote, vierkante ruimte waarvan de muren nog steeds sporen van rode oker bevatten. De Arabieren gebruikten deze verf om oppervlakken te verzegelen en te beschermen en om het water drinkbaar te houden. Het werd eeuwenlang ommuurd, waarschijnlijk vanwege een oorlog, zodat de vijand het niet zou gebruiken of vergiftigen. Pas in de 20e eeuw werd het bij toeval herontdekt.