Het gerucht gaat dat het Hamilton-Turner pension niemand minder dan Walt Disney's Haunted Mansion heeft geïnspireerd. Een oudgediende herinnert zich dat hij Disney zelf buiten op een bankje zag zitten en deze plek schetste. Hoewel de meeste historici deze legendarische Disney-connectie niet geloven, hebben ze het moeilijk om de steeds groeiende verzameling spookverhalen hier in een van de meest weelderige herenhuizen van Savannah te ontkrachten.

Velen noemen deze begraafplaats Savannah’s meest spookachtige plek. Er bestaan daar minder dan duizend markeringen, maar ze markeren wel zo’n tienduizend graven, waar de slachtoffers van gele koorts en talloze duels liggen. Vele revolutionaire oorlogssoldaten, staatslieden en zelfs een ondertekenaar van de Onafhankelijkheidsverklaring nemen hier ontslag. Maar hun verhalen worden vaak overschaduwd door de vele verhalen van de begraafplaats over duisternis. Avond na avond rapporteren bezoekers donkere schaduwen van de menselijke gedaante en een gruwelijke, groen getinte mist die met een eigen intelligentie beweegt te midden van de gebroken stenen en het maanlicht. Maar er is hier één fantoom dat alle andere overschaduwt: de verraderlijke geest van René Asche Rondolier.

Veel chef-koks zijn super beschermend voor hun keuken, maar geen enkele zo goed als de koppige chef-kok van het 17Hundred90 pension. Ze zou potten ratelen, gebruiksvoorwerpen janglen en naar de onderbezetting staren. En – oh ja – ze is een geest.

Bezoekers die in deze romantische bed & breakfast verblijven, melden vaak de geesten van twee van Savannah’s droevigste legendes: de spookachtige tweeling van The Kehoe House. De speelse verschijningen hoor je rennen en lachen, en ze staan erom bekend gasten op te sluiten in hun kamers en badkamers.

Enkele van de meest angstaanjagende paranormale verschijnselen van deze stad zijn gemeld in het Marshall House, dat in 1851 werd geopend. Gebouwd door de lokale vastgoedinvesteerder en filantroop Mary Marshall, wordt het door architectuurhistorici beschouwd als het mooiste van de vele bouwwerken die ze naar Savannah bracht. Maar het is vandaag bekend geworden als een van de meest spookachtige hotels op aarde.

Een donkere wolk leek boven dit ooit in 1796 gebouwde pension te hangen, maar de spookachtige geschiedenis van het gebouw begon pas echt in 1963, toen het werd gekocht door een lokale man genaamd Jim Williams.

Een van de meest beruchte saloons in de geschiedenis van Savannah, The Pirates' House werd geplaagd door de ontvoering van mannen om te dienen op scheepsbemanningen in de jaren 1850. Boardingmeesters, of “crimps”, zoals ze werden genoemd, werden betaald voor elke man die ze aan boord van de schepen brachten – of hij nu bij bewustzijn was of niet. Talloze nietsvermoedende locals en reizigers stopten hier voor een drankje of twee, om uren of zelfs dagen later wakker te worden aan boord van een boot midden in de oceaan. Ze kregen van de kapiteins die ze hadden gekocht één keuze: werken of op de plank lopen.

In de 19e eeuw waren de grote pakhuizen langs de waterkant van Savannah de thuisbasis van een bloeiende katoenindustrie. De loopbruggen werden gebouwd om katoenhandelaren te helpen zich gemakkelijk te verplaatsen tussen de bovenste verdiepingen van de pakhuizen en de stad, die op een klif was gebouwd. Deze makelaars werden “factoren” genoemd. Maar terwijl de katoenhandel bloeide, zelfs tijdens de verwoestende burgeroorlog, huisvestte dit gebied van Savannah een andere, veel duisterdere handel: de slavenhandel. Geestenjagers in Savannah worden specifiek aangetrokken door de gewelven, of grotten, achter de gebogen openingen langs Factors Walk. Volgens de legende werden mannen, vrouwen en kinderen in die kluizen vastgehouden voordat ze aan Amerikaanse slaven werden verkocht.