Het gebouw dateert uit de veertiende eeuw en werd sinds 1337 de zetel van de onderkoning, op bevel van Peter IV van Aragon. Het paleis onderging verschillende veranderingen, de Piemontese ingenieurs de Guibert en de Vincenti, die de hoofdtrap naar de eerste verdieping bouwden. In 1735 was Della Vallea de auteur van de restauratiewerken op de eerste verdieping (“piano nobile”). De gevel met uitzicht op het westen, met de hoofdpoort perfect uitgelijnd met de trap, werd gerestaureerd in 1769, dezelfde datum geschreven in de inscriptie op de lunette van de openslaande deuren die uitkomt op het centrale balkon. De koninklijke familie, verbannen uit Turijn, dat door Napoleon werd bezet, vestigde zich daar van 1799 tot 1815. In 1885 werd het gebouw de representatieve zetel van de provincie, die onmiddellijk met de renovatiewerkzaamheden begon. De decoratieve werken van de Raadzaal werden respectievelijk opgedragen aan Domenico Bruschi uit Perugia voor de fresco's en aan Angeletti voor het stucwerk.

Aan het begin van de veertiende eeuw richtte Pisa, als reactie op de dreigende opkomst van Aragon in de Middellandse Zee, indrukwekkende torens op om zijn bolwerk in het zuiden van Sardinië te versterken. In 1535 rekende Karel V, de machtige soeverein van het Heilige Roomse Rijk, ze tot de beste militaire werken van Europa. Voltooid in 1307, met zijn muren van dikke kalksteenblokken, zijn smalle schietgaten en zijn zware poorten, beschermde de Olifantentoren de zuidwestelijke kant van Castello; ontwikkeld op vier niveaus met een totale hoogte van meer dan dertig meter, was het ook een uitstekende uitkijkpost tegen elke mogelijke aanval vanaf zee. Zelfs vandaag is het een van de meest opvallende toegangen tot Castello, terwijl het in het verleden ook werd gebruikt als kruitmagazijn, arsenaal en gevangenis. De Olifantentoren, die in oorspronkelijke staat is hersteld, is tegenwoordig toegankelijk voor bezoekers door de ingang aan de rechterkant van de kerk van St. Joseph.

De Saint Remy Rampart wordt gerekend tot de meest waardevolle monumentale complexen van Cagliari. Gebouwd op de oude verdedigingsgordijnen van de middeleeuwse grensmuren, dankt het zijn naam aan de eerste Piemontese onderkoning, Baron van Saint Remy. Het majestueuze panoramische terras en de onderliggende galerij stonden bekend als Passeggiata Coperta en werden in 1896 ontworpen door Giuseppe Costa e Fulgenzio Setti. Het imposante bouwwerk, gebouwd in klassieke stijl, met witte en gele kalkstenen zuilen en Korinthische kapitelen, werd in 1902 ingehuldigd. In 1943 werden de dubbele trap en de triomfboog zwaar beschadigd door bombardementen uit de Tweede Wereldoorlog, maar later vernielde delen werden nauwkeurig gereconstrueerd. In de loop van de tijd herbergde de Passeggiata Coperta verschillende activiteiten. Aanvankelijk werd de galerij gebruikt als feestzaal, maar in de oorlog deed het dienst als ziekenboeg en later als schuilplaats voor mensen die door de bombardementen waren ontheemd. In 1948 vond hier de eerste editie van de Internationale Handelsbeurs van Sardinië plaats.

Porta Cristina is een toegangspoort tot de wijk Castello die de Buoncaminolaan verbindt met het Arsenale-plein. Het werd gebouwd volgens het Porta Angelica-model in Rome en is opgedragen aan Maria Cristina van Bourbon, de vrouw van koning Carlo Felice di Savoia. In neoklassieke stijl, volgens een door de koning goedgekeurd project van graaf Carlo Pilo Boyl. De lijnen presenteren de open toegangsboog tussen twee pilasters die een hoofdgestel ondersteunen dat wordt begrensd door twee uitstekende kroonlijsten, waarbinnen het een halfronde lunet is geplaatst met deze inwijdingsinscriptie: "Karolus Felix Rex" viam planiorem brevioremque a Castro Caralis ad portam arcis regiam aperuit Maria Cristina Regina Portae egressus in apertam viam nomen suum imposuit MDCCCXXV Januario Rotario regni praeside”