De Simonino-zaal, voorheen bekend als de Simonino-kapel, ligt in het Palazzo Bortolazzi Larcher Fogazzaro aan de Via del Simonino in het historische centrum van Trento. Deze zaal is in 2018 door Marina Larcher Fogazzaro aan de FAI geschonken om te worden gerestaureerd en opgeknapt.
Na de eerste restauratiewerkzaamheden, die zich eerst richtten op de gevel van het Palazzo – waarbij de 15e-eeuwse ramen weer zichtbaar werden gemaakt en de kleur en helderheid van de 18e-eeuwse geschilderde figuren en inscripties werden hersteld – heeft de Stichting de binnenruimte opnieuw ingericht om een nieuw en origineel cultureel verrijkingsproject te realiseren. Dit project bestaat uit een ‘geluidsverhaal’ dat gewijd is aan het verhaal van de jonge Simon uit Trento. Bezoekers zitten op houten banken die doen denken aan kerkbanken en luisteren via draadloze koptelefoons – die zijn ontworpen voor geluid van topkwaliteit – naar een verhaal van 20 minuten.
Hier, waar ooit zijn geboortehuis stond – zoals de inscriptie op de gevel aangeeft – stond in de 18e eeuw, en waarschijnlijk al eerder, de „Simonino-kapel“. Het ging hier om Simone Lomferdorm, een jongetje van iets meer dan twee jaar oud, dat op 24 maart 1475 dood werd aangetroffen in de gracht van een huis aan de rivier de Adige, dat eigendom was van een jood. Simon werd, tegen zijn zin, de hoofdpersoon in een ongelooflijk verhaal over antisemitisme, religieuze onverdraagzaamheid en onrecht, dat het verdient om herinnerd en verteld te worden.
In die tijd wakkerden de stadsautoriteiten, gedreven door een al lang bestaande, haatdragende anti-joodse vooroordelen, het valse geloof in rituele moord aan, waarbij ze de joden ervan beschuldigden de jongen te hebben vermoord om zijn bloed te gebruiken bij hun Pesach-rituelen. Zo werd Simon meteen een christelijke martelaar en werd hij later officieel zalig verklaard, waarna hij het populaire onderwerp werd van een wijdverbreide verering met speciale gebedsplaatsen, jaarlijkse processies en een verzameling heilige afbeeldingen verspreid over heel Italië. Ondertussen werd de kleine joodse gemeenschap in Trento ten onrechte beschuldigd, berecht, veroordeeld, vervolgd en uiteindelijk uit Trento verdreven, waar ze vijfhonderd jaar lang niet meer terugkeerden. Pas in 1965, na een wetenschappelijke herziening van het proces waardoor het schuldigverklaring tegen de joden werd vernietigd, werd de verering van Simonino bij pauselijk decreet verboden, waarbij werd bevolen de stoffelijke resten van de jongen uit de kerk van SS. te verwijderen. Petrus en Paulus, het stopzetten van alle vieringen en de sluiting van de kapellen, waaronder deze die aan de FAI is geschonken. Pas in 1992 keerde de joodse gemeenschap officieel terug naar Trento, wat wordt herdacht met een plaquette die door de stad is geplaatst.
Sinds 1965 is dit geen gebedsplaats meer, maar het blijft een plek met grote culturele betekenis: niet alleen vanwege de architectuur en de versieringen, maar vooral omdat het getuigt van een duister hoofdstuk uit ons verleden. Juist daarom moet het bewaard en gedeeld worden, om de herinnering door te geven aan wat er was en wat nooit meer mag gebeuren.
