Er zijn zo’n 1.800 jaar verstreken sinds Valerius voor het laatst in het amfitheater voor zijn leven moest vechten. Hij had gedroomd van een leven vol roem en rijkdom, terwijl hij heel goed wist dat maar een paar gladiatoren die opmars konden maken. Als arena-vechters sleepten ze zich met moeite door het leven op de onderste trede van de maatschappij.
Mensen bewonderen hun moed en vechtlust, maar verachten ze tegelijkertijd als slaven die hun schamele brood moeten verdienen met zware lichamelijke arbeid in het stof van het amfitheater. Slechts enkelen slagen erin om te overleven en hun vrijheid te kopen. Valerius heeft het overleefd. Maar tegen welke prijs? Terwijl hij door het amfitheater loopt, denkt hij terug aan al het leed dat hij heeft gezien, al het bloed dat hij zelf heeft vergoten. Hij treedt in de voetsporen van de dieren, de strijders en de vrienden die het leven lieten in de uitgestrekte cirkel van de arena. En hij vertelt over die dag die hem tot op de dag van vandaag nog steeds achtervolgt: de dag dat hij zijn beste vriend in het amfitheater onder ogen moest komen.

Bezoekers zijn verbaasd en onder de indruk en worden meegesleept in deze spannende avontuurlijke tocht naar een parallelle wereld, naar een lang vervlogen tijdperk dat ver weg lijkt. En toch houdt Valerius hen een spiegel voor: hoeveel van die strijd op leven en dood, van die innerlijke strijd tussen de overlevingsdrang en de moraal, van die strijd om macht en eer is er tot in onze tijd bewaard gebleven? En hoeveel van Valerius zit er eigenlijk in ons allemaal? Oordeel zelf maar!