Nadat je bij je hotel bent opgehaald, begint het avontuur:
Je stapt in een kleine, open ATV, met het Taurusgebergte bij Alanya voor je.
Eerst rijd je over brede, hobbelige grindwegen. De buggy trilt, kleine steentjes vliegen alle kanten op en de wind waait je in je gezicht. Je merkt al snel: rijden is makkelijk, maar het terrein maakt het spannend – bij elk kuiltje en elke hobbel springt de buggy op en neer. Aan de rechter- en linkerkant uitgestrekte dennenbossen, met uitzicht op Alanya ver beneden en de zee als een blauwe strook aan de horizon daartussenin.
Dan wordt het nog krapper: een smal pad slingert zich de helling op, de ene haarspeldbocht na de andere. Voor je zie je de stofwolk van de buggy die voor je rijdt; achter je hoor je het gebrom van de andere motoren. Je stuurt door scherpe bochten en voelt de banden even doorslippen als het pad steiler wordt. Op sommige plekken fiets je vlak langs rotsen, op andere plekken gaat het uitzicht ineens wijd open – diepe valleien, groene hellingen, kleine bergdorpjes in de verte. Eenmaal boven aangekomen, even pauzeren: motor uit, stilte. Alleen het geknetter van de afkoelende motoren en ergens in de buurt een beekje. Je stapt uit, je kleren zitten onder het stof, je bent bezweet en je glimlacht breed. Tijd voor wat foto’s met de buggy’s tegen de bergen op de achtergrond, een slokje water, een grapje met de andere rijders, en dan is het tijd om verder te gaan. En nu komt het leukste deel: de rivierbedding. De gids zwaait, geeft het teken, en jullie rollen één voor één het ondiepe water in. Eerst spettert het maar een beetje tegen de banden, maar dan wordt de bodem oneffen, met stenen onder het water en kleine kuiltjes. Je trapt het gaspedaal in, het water spuit tot boven de motorkap, koude druppels komen in je gezicht. Op sommige plekken ligt er echte modder – als je de buggy loslaat, voel je hem even wegglijden. Gelach en gejuich van alle kanten, het water, de modder, het geluid van de motoren – een puur gevoel van avontuur. Tussendoor rijd je door plassen en modderige stukken in het bos; de grond is zacht en de buggy laat sporen achter. Soms moet je het stuur steviger vasthouden als je een helling aan de zijkant of een diepe groef tegenkomt. Dat is nou net wat het zo aantrekkelijk maakt: het is niet gevaarlijk, maar je hebt wel het gevoel dat je echt offroad bent – ver weg van straten, hotels en strandstoelen. Eindelijk gaat het pad weer bergafwaarts. De lucht wordt warmer, het stof plakt aan je gezicht, maar je bent helemaal in het moment: gas geven, sturen, uitwijken, lachen. Pas als je weer bij het basisstation aankomt en de motoren uitgaan, besef je pas hoe hard het net was. Je stapt uit, ziet dat je handen onder de modder zitten, dat je bril onder de modder zit – en dat is precies wat laat zien hoeveel plezier je net hebt gehad.
Een buggy-safari in de bergen van Alanya is precies die mix van adrenaline, natuur, water en modder: niet ingewikkeld, maar wel intens; niet gevaarlijk, maar wel spannend – en aan het eind heb je het gevoel dat je een klein avontuur hebt beleefd midden in het Taurusgebergte.