Dvigrad is middeleeuws plaatsje vol met prachtige, mysterieuze ruïnes. De ooit welvarende plek werd meer dan 350jaar geleden verlaten door de inwoners. Ondanks de geïsoleerde ligging in een landelijk gebied zijn er veel nieuwsgierige mensen die de plek opzoeken. Loop langs de fascinerende ruïnes en probeer je voor te stellen hoe deze vestingstad er in betere tijden moet hebben uitgezien.
Dwaal door de versterkte nederzetting en zie de tekenen van de tijd in de stenen bouwwerken. Het plaatsje bloeide op onder het bewind van de Romeinen en later in de 15e eeuw tijdens het Venetiaanse bewind. In volgende 2 eeuwen kregen de inwoners van Dvigrad het zwaar te verduren. Uitbraken van malaria en de pest en verwoestende invallen eisten hun tol. Uiteindelijk bleef het plaatsje verlaten achter.
Hoewel bomen en planten veel overgroeien en de gebouwen zijn afgebrokkeld, is de indeling van de plaats nog goed te herkennen en veel van de muren en kantelen zijn nog intact. Loop over de zandpaden en kijk of je gebouwen kunt herkennen. Er zijn geen informatieborden, dus je fantasie zal het werk moeten doen. Speur naar de restanten van de Sint-Sofiakerk, stenen muren en de indrukwekkende verdedigingstorens.
Probeer je tijdens je wandeling in te denken hoe het hier aan toe ging toen de plek nog een levendig centrum van activiteit en handel was. Beklim de heuvel om naar het oude kasteel te gaan. Vanaf dit punt heb je een geweldig uitzicht op de onderliggende Draga-vallei.
Kijk goed uit als hier rondloopt, want op de paden liggen vaak afgebrokkelde stenen. Je hebt ook kans om hier reptielen te zien. Kijk of je hagedissen ziet op de warme stenen of ongevaarlijke slangen tussen het onkruid en de struiken.
Dvigrad ligt vlak bij de plaats Kanfanar. Reis vanuit Rovinj 23kilometer naar het oosten en volg de borden naar Dvigrad. De verlaten plek ligt aan het einde van een stille, afgelegen zijweg. De plek is niet met het openbaar vervoer te bereiken. Je kunt dus het beste met de auto, lopend of met de fiets gaan. De plek is gratis te bezoeken.
