La Velarca, de woonboot die in 1959 werd ontworpen door de in Milaan gevestigde studio BBPR (Gian Luigi Banfi, Lodovico Barbiano di Belgiojoso, Enrico Peressutti en Ernesto Nathan Rogers) in 1959, is vandaag, na een langdurige restauratie, teruggekeerd naar haar oorspronkelijke ligplaats in Ossuccio, aan het Comomeer, tegenover het eiland Isola Comacina.Geen gewone woonboot, maar een klein meesterwerk uit de moderne architectuurgeschiedenis, ontworpen door dezelfde architecten die ook de Torre Velasca hebben ontworpen — waarnaar bewust wordt verwezen in de naam „Velarca“. Niet zomaar een vakantiehuis, maar een bijzondere plek bedacht door Fiammetta en Emilio, de ouders van Aldo Norsa, ontworpen om vrienden en kennissen die al vaak bij hen thuis in Milaan over de vloer kwamen te verwelkomen, te ontvangen en bij elkaar te brengen — onder wie grote namen uit de Italiaanse cultuur, te beginnen met de Milanese architecten Rogers, Peressutti en Belgiojoso zelf, maar ook Roberto Sambonet, Gio Ponti, Gillo Dorfles, Eugenio Montale, Lucio Fontana, Umberto Eco, Cesare Musatti en others.La Velarca werd tussen 1959 en 1961 ontworpen en gebouwd door de BBPR-studio, in opdracht van Emilio en Fiammetta Norsa om een drijvende woning te creëren. Het resultaat is een waar architectonisch meesterwerk en een designobject, dat in zijn vormen en ruimtes de kenmerken van de aanpak van de Milanese studio weerspiegelt: een gevoel voor de omgeving, een interpretatie van de plek en een toewijding aan ontwerpkwaliteit en bouwprecisie, waardoor la Velarca buitengewoon modern is en tegelijkertijd verankerd in het verleden. En la Velarca vindt inderdaad zijn oorsprong in het verleden en de geschiedenis van het Comomeer: om het te ontwerpen, werd een leefruimte toegevoegd aan de romp van een 19 meter lange oude Lariaanse gondel, de „Corriera Tremezzina”, die al sinds 1911 over het Comomeer voer en goederen en passagiers vervoerde.De restauratie door de FAI begon in 2013 en omvatte reconstructie-, restauratie-, herstel- en functionele aanpassingswerkzaamheden, wat heel veel tijd en aanzienlijke middelen vergde. Uit onderzoek bleek al snel dat de romp – het structurele element van la Velarca – door ernstige achteruitgang niet meer te restaureren was. Dit leidde tot het besluit om de boot van Ossuccio naar Maslianico te slepen, naar de Ernesto Riva-scheepswerf, om daar verder te gaan met de reconstructie van de romp en de voor- en achterdekken, en met het herstel — waarbij ook flink wat aanpassingen nodig waren — van de leefruimte erboven. De binnenruimtes waren het onderwerp van een tweede fase van de werkzaamheden: deels herbouwd, deels gerestaureerd en voltooid met de grootst mogelijke trouw aan wat bewaard was gebleven of te zien was op historische foto’s. Meubels, functionele details en zelfs voorwerpen zijn teruggevonden of toegevoegd om La Velarca weer haar oorspronkelijke karakter als woning, haar volledige functionaliteit en de sfeer van vervlogen tijden terug te geven.
