De Bosco verschilt van Italiaanse tuinen en, hoewel hij past in de architectuur-naturalistische traditie van de tweede helft van de zestiende eeuw, vormt hij een unicum dat een hermeneutisch labyrint van stiltes, toespelingen en illusies tot leven brengt.

De beelden zijn vrij van wederzijds perspectief of verhoudingen.
De klassieke beheersing maakt plaats voor de maniëristische voorliefde voor het bizarre en zorgt, met zijn gigantische elementen, voor een verontrustende verhouding tot de natuur.
Er zijn talloze onderzoeken gedaan om het raadsel van dit bosje, dat zich op het snijvlak van kunst, magie en literatuur bevindt, te ontrafelen, maar de tuin van Bomarzo zal altijd een plek blijven die doordrenkt is van charme en mysterie, een plek die verhalen oproept en de verbeelding van elke bezoeker prikkelt.